Een goede tekst doet lezen

Bezoek mijn website

2011-09-06T00:36:24+02:00

Schrijven, een vak apart

2011-09-06T00:37:39+02:00

Na enkele jaren ervaring te hebben opgedaan in de openbare sector, sta ik opnieuw tot uw beschikking als creatieve tekstschrijver....

Volgens de Taalunie kan één op zes Vlamingen onvoldoende lezen en schrijven om naar behoren te functioneren. Dat zijn 800.000 volwassenen. Betekent dat echter dat de overige 4,7 miljoen het wel kunnen?

Als je in het Groot Dictee der Nederlandse taal maar twintig fouten maakt, ben je al een spellingsvirtuoos. Maar zelfs de grootste taalfreak kan een oersaaie tekst bijeenpennen. Het is niet omdat een aap een knop kan indrukken, dat hij een geslaagde foto maakt (hoewel…). Schrijven is dus een vak.

Mijn vak

Schrijven zit in mijn bloed. Als schoolgaande tiener was ik gek op opstellen en verhandelingen. Door mijn opleiding als handelsingenieur verdien ik vandaag vooral mijn brood met economische en financiële artikels en bedrijfspublicaties (magazines, brochures, personeelsbladen, websites…).

Doorgaans bieden dergelijke schrijfsels echter weinig ruimte voor humor en creativiteit. Om me op dat vlak uit te leven, ging ik in maart 2007 van start met een aantal blogs over ondermeer Amerika, theater (Broadway), fotografie en film.

Over deze blog

Een goede website wijst zichzelf uit; een blog heeft meer beperkingen, minder navigatiemogelijkheden. Maar je kunt er al heel wat mee. De lage drempel waaronder de nulkost is een niet te versmaden bonus. Rechts kunt u naar hartenlust klikken op alles wat klikbaar is.

Nog een woordje uitleg over een aantal rubrieken:

Onder 'referenties' staan teksten die ik schreef in opdracht, rechtstreeks of via een bureau. De meest recente (van de laatste zes maand) reserveer ik exclusief voor mijn opdrachtgevers. Pas als een nieuwe publicatie verschijnt, zet ik (eventueel) een artikel uit het vorige nummer op deze blog.
De rubrieken reizen, theater en film linken u door naar mijn andere blogs.

Daarna krijgt u links naar mijn drie belangrijkste opdrachtgevers. Bel ze gerust op om te vragen of ze tevreden zijn over mijn werk. Nog even vlug mijn specialiteiten overlopen:

• Teksten voor bedrijfsmagazines en personeelsbladen (specialisatie economie & financiën)
• Verzorgen van webcontent zodat uw website actueel blijft en meer bezoekers aantrekt
• Verslagen en persberichten
• Journalistieke teksten (interviews, columns, nieuws)
• Vertalingen (of liever adaptaties) uit het Frans en Nederlands
• Creatieve concepten en slagzinnen voor reclamedoeleinden
• Herschrijven, herwerken, corrigeren van bestaande teksten
• Toespraken
• Andere

Bijzondere nieuwtjes uit de verzekeringswereld

2008-06-19T10:59:30+02:00

Een selectie van onderstaande nieuwtje uit de verzekeringswereld, geschreven in opdracht van Headline Publishing magazine voor Delta Lloyd Life, verscheen in DL Magazine 16 & 17

Een verzekering tegen het monster van Loch Ness
De organisatoren van een duatlon langs de oevers van Loch Ness in Schotland sloten bij verzekeringsmaatschappij Royal and Sun Alliance een verzekering van 1 miljoen pond (1,46 miljoen euro) om hun deelnemers in te dekken tegen een al dan niet vermeende aanval van het monster van Loch Ness. De verzekeraar betaalde immers ook uit bij een louter vertoon van Nessie tijdens de wedstrijd. Maar dat moest dan wel worden vastgesteld door een onafhankelijke commissie. De duatlon (hardlopen en fietsen) vond plaats op 2 september. Het monster stuurde zijn kat.
(Bron: Zita.be)

Minder klachten over verzekeringen
Personen die ontevreden zijn over hun relatie met hun verzekeraar of makelaar kunnen schriftelijk klacht indienen bij de Ombudsdienst Verzekeringen. In 2006 ontving deze dienst 2543 klachten, waaronder slechts 173 over makelaars. De meeste klachten betroffen de weigering van verzekeraars om bij een schadegeval tussen te komen en over het bedrag van de schadevergoeding. Makelaars zouden zich vooral bezondigd hebben aan slecht advies bij de keuze voor producten en dekkingen.
(Bron: Cash!)

Hogere schadelast goed voor verzekeraars
Professor Jeroen Hinloopen van de Universiteit van Amsterdam en de Katholieke Universiteit Leuven kwam onlangs in de belangstelling met de volgende verzekeringsparadox. Normaal zou je verwachten dat de schadelast minimaal houden een tweede natuur is voor verzekeraars. Maar volgens de professor is een verhoging van de schadelast in bepaalde situaties juist gunstig. “Er zullen meer mensen geneigd zijn een polis af te sluiten als de schade stijgt waartegen ze zich verzekeren,” aldus Hinloopen.

Hij kwam tot die conclusie na een studie van de markt voor autoruitreparaties. Daar zien verzekeraars een beschadigde autoruit liever vervangen dan gerepareerd, ook al is dat laatste soms een kwart tot de helft goedkoper. Besluit van Hinloopen: verzekeraars verkiezen soms hun schadelast te verhogen, want een autoruit repareren is zo goedkoop dat het niet echt de moeite loont om je daarvoor te verzekeren.
(Bron: Eufin – Europees Financieel Netwerk)

Europees Hof vindt gedwongen pensioen geen probleem
Nu zowat alle lidstaten van de Europese Unie op zoek zijn naar oplossingen om de pensioenen op termijn betaalbaar te houden, is ook een verhoging van de wettelijke pensioenleeftijd niet langer een taboe. Maar wat met degenen die nu al na hun 65ste persé willen verder werken? Kunnen ze verplicht worden om ermee op te houden? Het Europees Hof oordeelt al vast van wel.

Félix Palacios de la Villa, een manager bij de Spaanse kledingmaker Cortefiel, weigerde om op zijn 65ste met pensioen te gaan. Hij beschouwde zijn gedwongen pensionering als een onrechtmatig ontslag. Ontslag vanwege leeftijd is immers discriminatie, of niet soms? De Spaanse rechter liet de kelk aan zich voorbijgaan en liet het besluit over aan het Europees Hof van Justitie.

Het verdict? Lidstaten van de Europese Unie mogen een gedwongen pensioen in de wet opnemen, mits twee voorwaarden. Ze moeten de bedoeling hebben jongeren aan een baan te helpen, en het pensioen moet goed geregeld zijn. Gemakkelijk praten voor rechters die voor hun pensioen kunnen wachten tot hun zeventigste.

(Bron: Our Europe)

Belg geeft minder uit aan levensverzekeringen
In 2006 spendeerde de Belg gemiddeld 1.783 euro aan levensverzekeringsproducten, dat is 421 euro minder dan in 2005. België zakt daarmee van de vierde naar de tiende plaats wat betreft het gemiddelde verzekeringsbudget per inwoner. Het totale verzekeringsbudget van de Belg bedroeg vorig jaar 2.528 euro. Assuralia schrijft de daling toe aan de invoering van de premietaks van 1,1%.

De achteruitgang van de Belgische markt is des te opvallender omdat elders in de wereld een opgaande trend merkbaar is. Zo bedraagt de groei van levensverzekeringen in West-Europa 12%, in Midden- en Oost-Europa zelfs 19%. Nog verder, in India, groeien de premie-inkomens uit levens- en schadeverzekeringen met 25%, in China met 14%.

Assuralia noemt de omgekeerde trend in België dan ook verontrustend: “Nu heel Europa de spaarinspanning opdrijft om de impact van de vergrijzing op te vangen, gaat het vertrouwen van het Belgische publiek in spaarproducten met lange looptijd (onder andere Tak 21-producten) verloren door fiscale instabiliteit.” De beroepsfederatie wil bij de nieuwe regering dan ook aandringen op een ommekeer in het fiscale beleid.

(Bronnen: L’Echo, Cash)

Een schuldsaldoverzekering voor occasionele rokers
Niet-rokers betalen voor hun schuldsaldoverzekering en voor hun levensverzekering vaak lagere premies dan rokers. Maar wat als je maar af en toe een sigaret rookt? Ben je dan wel een echte roker? Of eerder een niet-roker? Nee, je bent geen van beiden, maar een occasionele roker. Gelegenheidsrokers krijgen van verzekeraar AXA voortaan een korting van 15% op de premies van een schuldsaldoverzekering. Hoeveel mogen ze dan roken? Minder dan 25 sigaretten per week. AXA zegt zijn klanten te geloven op hun woord, maar bij de ondertekening van een dergelijke verzekering liggen wel steekproeven in het verschiet om het nicotinegebruik te meten.
(Bronnen: persbericht AXA – Cash!)

Amerikaanse ziekteverzekering onder vuur in Sicko
De Amerikaanse ziekteverzekering maakt geen goede beurt in de nieuwe prent van de controversiële documentairemaker Michael Moore. In “Sicko” onderzoekt hij het gezondheidsstelsel in de Verenigde Staten. In de VS moeten vijftig miljoen mensen het zonder elke vorm van ziekteverzekering stellen. Maar zelfs degenen die verzekerd zijn, kunnen moeilijk op beide oren slapen. “In onze wetgeving staat dat iedere organisatie moet instaan voor een zo groot mogelijke opbrengst voor de aandeelhouders. Het gevolg daarvan is dat de verzekeringsmaatschappijen zo weinig mogelijk medische hulp aanbieden om zo hun winsten hoog te houden”, aldus Michael Moore.

Of dat de echte verklaring is, laten we natuurlijk voor zijn rekening. Maar feit is dat de ronduit schrijnende toestanden die Sicko ons laat zien geen kans maken in Europese stelsels waarin overheid en privé elkaar aanvullen. Moore vergelijkt overigens het Amerikaanse systeem met de gezondheidszorg in ondermeer Groot-Brittannië, Canada, Frankrijk en Cuba. Het is niet moeilijk om raden welk systeem er het meest bekaaid van af komt.

Belgen hebben minsten schulden van alle Europeanen
België is in Europa de rode lantaarn op het vlak van consumentenkredieten. Dat zegt Febelfin, de belangenorganisatie van de financiële sector. Per Belgische inwoner bedraagt het uitstaande bedrag aan bancair krediet slechts 840 euro, het laagste bedrag van de vijftien oude lidstaten van de Europese Unie. Het Europese gemiddelde bedraagt volgens berekeningen van Febelfin 2.388 euro.

Febelfin relativeert ook het schuldniveau bij de Belgische gezinnen. Hun financiële schulden bedragen 48% van het bruto binnenlands product, 13% onder het Europese gemiddelde. Het consumentenkrediet in België staat dus relatief in de kinderschoenen en beschikt over nog heel wat potentieel om zich verder te ontwikkelen. De sectororganisatie kant zich dan ook tegen nieuwe regels om het consumentenkrediet aan banden te leggen, zoals voorgesteld in een wetsvoorstel van de SP.a.

Bron: De Morgen / Febelfin

Een zorgverzekering op maat van holebi’s
Zorgverzekeraars die zich richten op verzekeringen voor kleine doelgroepen: een nieuwe trend? Na speciale zorgverzekeringen voor vegetariërs, niet-rokers en gelegenheidsrokers is er nu ook een zorgverzekering op het lijf van homo’s en lesbiennes geschreven. Ze bestaat (voorlopig?) enkel in Nederland, heet de Roze Zorgverzekering en wordt aangeboden door Agis. Polishouders kunnen onder meer ondersteuning krijgen van een 'roze zorgmakelaar', die hen begeleidt naar een zorgverlener met speciale kennis van en ervaring met homoproblematiek. Ze genieten eveneens een korting. De polis wordt nog verder uitgebreid, in overleg met de Nederlandse homofederatie COC. Er wordt daarbij ondermeer gedacht aan juridische ondersteuning na een ongeluk in een land waar homostellen niet worden erkend, of op bejaardenzorg voor holebi’s.
De holebigemeenschap reageert verdeeld op de nieuwe polis. De enen zien het als een vorm van erkenning, anderen wijzen de hokjesmentaliteit van de hand. Maar ook vanuit verzekeringshoek zijn er vragen. Hoe controleer je immers of iemand tot een bepaalde doelgroep behoort?

Bron: COC Nederland / Agis

Pensioensparen populair bij jongeren
In 2007 hebben we met zijn allen 10% meer besteed aan pensioensparen. Uit cijfers van de grootbanken Fortis, KBC, Dexia en ING blijkt dat een derde van de nieuwe contracten werd afgesloten door jonge volwassenen onder de dertig jaar. Bij KBC was dat zelfs 40%, terwijl bij Dexia de helft van de nieuwe pensioenspaarrekeningen geopend werd door personen jonger dan 35 jaar. Het aantal jongeren onder de 25 die met pensioensparen begonnen, is zelfs verdubbeld tegenover 2006. Blijkbaar zijn de Belgen er meer dan ooit van overtuigd dat hun wettelijk pensioen niet zal volstaan. Het valt te betwijfelen of de iets hogere fiscale aftrek (van € 800 naar € 810) verantwoordelijk is voor die stijging. De belangrijkste reden is ongetwijfeld het groeiende besef dat het wettelijke pensioen niet zal volstaan voor een zorgeloze oude dag.
Andere opvallende vaststelling: ook formules die pensioensparen koppelen aan een vorm van levensverzekering kennen een groeiend succes. Zij trekken vooral mensen aan met een defensief beleggersprofiel die maar een beperkt deel van hun vermogen in aandelen belegden, maar nu ontgoocheld de beurs de rug toekeren.

Bron: Plusmagazine / De Morgen

Twee bankmakelaars voor heel België
Het statuut van bankmakelaar is niet echt een succes te noemen. Sinds de invoering van het statuut in 2006 kreeg de Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen amper twee inschrijvingen binnen. Met het nieuwe statuut kunnen financiële tussenpersonen vrij producten van verschillende banken aanbieden, op dezelfde manier als verzekeringsmakelaars polissen van diverse maatschappijen aanprijzen. Bankagenten zijn daarentegen wel populair. In ons land zijn er 4500 geregistreerd. Zij verkopen producten exclusief voor één bank.

Bron CBFA

Warren Buffett: “Feest is voorbij voor verzekeraars”
Volgens Warren Buffett, eigenaar van het investeringsbedrijf Berkshire Hathaway en sinds kort de rijkste man ter wereld, zullen de winstmarges van de verzekeringssector aanzienlijk dalen in 2008. “Het feest is voorbij” schrijft de miljardair in zijn jaarlijkse brief aan aandeelhouders. “De prijzen gaan omlaag en de blootstelling aan risico's neemt onverbiddelijk toe”. Buffett denkt dat de winstmarges van de verzekeringsindustrie met ongeveer vier procentpunten zullen dalen. Maar: “Als de wind brult of de aarde schudt, kunnen de resultaten nog veel slechter zijn.”

Bron: Betten Financial News

Verzekeraar verliest gegevens van 300.000 klanten
Het zal je maar overkomen. In New Jersey ging een dief aan de haal met de laptop van een Amerikaanse verzekeraar, die ondermeer de namen, adresgegevens en Sofinummers van 300.000 klanten bevatte. Verzekeraar Horizon Blue Cross Blue Shield stelde de klanten gerust door te stellen dat de dief de informatie niet kon bekijken aangezien de laptop met een wachtwoord was beveiligd. Bovendien was de computer uitgerust met een interne beveiliging die de gegevens achttien dagen na de diefstal vernietigde. Toch kunnen alle getroffen klanten hun afschriften nog een jaar lang gratis op fraude laten controleren.

Bron: Security.nl

Schrijven, een vak apart

2008-03-25T16:16:07+01:00

Mijn vak

Over deze blog

Nog een woordje uitleg over een aantal rubrieken:

Daarna krijgt u links naar mijn drie belangrijkste opdrachtgevers. Bel ze gerust op om te vragen of ze tevreden zijn over mijn werk. Nog even vlug mijn specialiteiten overlopen:

• Teksten voor bedrijfsmagazines en personeelsbladen (specialisatie economie & financiën)
• Verzorgen van webcontent zodat uw website actueel blijft en meer bezoekers aantrekt
• Verslagen en persberichten
• Journalistieke teksten (interviews, columns, nieuws)
• Vertalingen (of liever adaptaties) uit het Frans en Nederlands
• Creatieve concepten en slagzinnen voor reclamedoeleinden
• Herschrijven, herwerken, corrigeren van bestaande teksten
• Toespraken
• Andere

Strengere reglementering op koelinstallaties

2008-03-22T17:41:18+01:00

Onderstaande tekst werd geschreven in opdracht van de firma Dehon in september 2007

Strengere reglementering op koelinstallaties…
Wacht niet tot 5 voor 12!

De alsmaar strenger wordende milieuwetgeving heeft niet alleen gevolgen voor de koeltechnische industrie, maar ook voor haar klanten. Het is aangewezen dat die tijdig de nodige maatregelen nemen om te vermijden dat hun koelinstallaties niet meer zouden beantwoorden aan de wettelijke vereisten. In 2009 wordt immers een nieuwe reglementering van kracht die zowel betrekking heeft op de gebruikte koelmiddelen, de controle op de installaties als de certificatie van de koeltechnici en koeltechnische bedrijven. Dat is binnen iets meer dan een jaar…

Koeltechnische installaties vindt je vrijwel overal. Van de koelkast thuis tot grote industriële toepassingen in grootwarenhuizen, de voedselindustrie, de gezondheidssector, de metallurgie, de farmaceutica en natuurlijk de airco. Vroeger was het allemaal vrij eenvoudig. Met een beperkt aantal moleculen konden de zogenaamde freonen (CFK’s) vrijwel alle koudetoepassingen aan. Maar toen kwam het gat in de ozonlaag en het protocol van Montreal, omgezet in de Europese verordening 2037 2000 die in 1998 definitief een punt zette achter het gebruik van CFK’s. Ze werden vervangen door chemisch complexere HCFK’s, maar ook die moeten de wereld uit omdat zij eveneens schade berokkenen aan de ozonlaag, zij het in mindere mate.

Dringender dan u denkt

Van alle koelmiddelen in installaties in België is ongeveer 35% R22, de meest gebruikte HCFK. Voor die HCFK’s geldt een strikt afbouwschema. Sinds 1 januari 2004 mogen ze niet langer gebruikt worden in nieuwe installaties. Voor de bestaande worden tussen 2009 en 2015 enkel nog geregenereerde producten toegelaten. In 2015 komt een definitief verbod op het gebruik van HCFK’s in Europa. Maar er stelt zich meteen een ernstig probleem. Om het functioneren van de bestaande installaties met R22 te verzekeren, is tussen 2009 en 2015 naar schatting jaarlijks 1.500 ton gerecycleerd product nodig. Er dreigt echter een acuut tekort, aangezien vandaag slechts 500 ton per jaar wordt gerecupereerd. Stel dat in die periode een ongeval gebeurt waardoor alle koelmiddel van een installatie moet worden vervangen, dan is het risico reëel dat het betrokken bedrijf langdurig in de problemen zit wegens gebrek aan geschikt koelmiddel. Meer recuperatie is bijgevolg een hoge prioriteit.

Na Montreal: Kyoto

Om koelmiddelen volledig chloorvrij te maken, ontwikkelde de koelindustrie HFK’s met een ODP (Ozon Depleting Potential) gelijk aan nul. Maar na het gat in de ozonlaag, kwam de opwarming van het klimaat en Kyoto. Dat mondde op zijn beurt uit in de Europese verordening 842 2006, die tussen 2005 en 2012 de CO2-uitstoot met 8% wil verminderd zien. In dat kader moet ook het gebruik van HFK’s naar omlaag, omdat ze bijdragen tot de opwarming van de planeet. Hoe? Door een strengere reglementering, een overschakeling van directe naar indirecte koeling en de overstap van HFK’s naar natuurlijke koelmiddelen. We overlopen van elk de gevolgen.

Strengere reglementering

Een eerste manier om het volume van HFK’s te drukken, is ervoor te zorgen dat er minder koelgas uit installaties vrijkomt (wettelijk bedraagt het jaarlijkse toegestane lekpercentage 5%). Daarom komen er overheidscontroles op de lekdichtheid van installaties. Apparaten die 3 tot 30 kilogram koelmiddel bevatten, krijgen een jaarlijkse controle, van 30 tot 300 kg twee keer per jaar en vanaf 300 kg vier keer. Wanneer er een permanent lekcontrolesysteem aanwezig is, wordt de jaarlijkse controlefrequentie echter gehalveerd.
Omdat lekken meestal optreden bij laspunten, komt er vanaf 2009 een certificering van koeltechnici die een theoretisch en praktisch examen zullen moeten afleggen om te bewijzen dat ze op een milieuvriendelijke manier met een koelinstallatie kunnen omgaan. De bedrijven worden dan weer verplicht een logboek bij te houden met details over hun koelinstallatie (welk koelmiddel, het volume, de controles, het certificeringnummer…) Opgelet: eigenaars zijn zelf verantwoordelijk om erop toe te zien dat de koeltechnicus gecertificeerd is.

Van directe naar indirecte koeling

Indirecte koeling gebruikt veel minder koelmiddel omdat de temperatuur wordt overgedragen door koudedragers die bij lekkage geen nadelige invloed hebben op het milieu. Bovendien wordt de kans op een ongeval heel wat kleiner. Bijvoorbeeld: een aanrijding door een heftruck tegen een koelinstallatie wordt onwaarschijnlijk aangezien de koude geproduceerd wordt in een apart en beveiligd lokaal. Bedrijven die willen overschakelen op indirecte koeling, maar ook diegenen die hun installatie willen laten ombouwen met een ander koelmiddel, wachten best niet te lang want het zou wel eens kunnen dat er rond de deadline van 2009 lange wachttijden ontstaan omdat koeltechnici de handen vol zullen hebben.

Overschakelen naar natuurlijke koudemiddelen

Tot slot zijn er de natuurlijke koudemiddelen: ammoniak, CO2 en koolwaterstoffen. Die stoffen hebben weliswaar geen schadelijke milieueffecten, maar dat betekent niet dat ze zonder nadeel zijn. Een ammoniaklek kan voor een wekenlange sluiting zorgen, zoals onlangs het geval was bij de overdekte skipiste Casablanca in ’s Gravenwezel. Het probleem van CO2 is dat er veel zwaardere compressoren nodig zijn om het gas weer vloeibaar te maken. Dus: zwaardere installatiekosten en een hogere energiefactuur. Bovendien veroorzaakt een energieverslindende installatie meer indirecte milieuschade: meer CO2-uitstoot bij verbranding van fossiele grondstoffen, of meer kernafval bij nucleaire energie. Tot slot zijn er voor de grote industriële toepassingen op de markt (nog) geen voldoende zware compressoren beschikbaar. Koolwaterstofgassen als butaan en propaan geven dan weer aanleiding tot een hoger risico op brand en ontploffing.

Afbouwen door samenwerking

De koelindustrie is dan ook tevreden dat Europa het gebruik van HFK’s vooralsnog toelaat. De kans dat dit zo blijft, hangt nauw samen met het respecteren van de vooropgestelde afbouwschema’s en reglementeringen. Maar dan moeten alle betrokken partijen de handen in elkaar slaan: de koeltechnische industrie, de koeltechnici en de gebruikers. Het hoeft geen betoog dat door de ontwikkeling van de laatste jaren de complexiteit voor alle betrokken partijen enorm is toegenomen. Zo is de groep Dehon sinds het begin van de jaren 90 geëvolueerd van verpakker en verkoper van koelgassen tot een multidisciplinair bedrijf met een ruime dienstverlening die het sinds 2006 onder de merknaam Climalife op de markt brengt.

Een nieuw businessmodel

Climalife kan terugblikken op een expertise in koelmiddelen en -technieken die teruggaat tot 1874, toen de familie Dehon in Verviers een bedrijf opstartte dat gespecialiseerd was in ammoniak, het oudste koelmiddel dat er bestaat. Vandaag heeft de groep Dehon haar vleugels uitgespreid over Frankrijk, Nederland, Duitsland, Engeland, Zwitserland, Italië, Hongarije, de Scandinavische landen, maar ook Singapore, Hongkong, Panama en Mexico. Het bedrijf werkt nauw samen met grote namen uit de koudemiddelenindustrie zoals Dupont De Nemours, Arkema en Honeywell.

Behalve een ruim assortiment koelmiddelen en aanverwante producten zoals oliën, reinigingsproducten en gespecialiseerde apparatuur voor koeltechnici, besteedt het bedrijf ook ruim aandacht aan een uitgebreide dienstverlening met hoge toegevoegde waarde, zoals lekdetectie, preventieve analyses en reiniging van installaties. Met de unieke software CoolTool kunnen koeltechnici snel en eenvoudig de beste ecologische en economische oplossing berekenen voor een koelinstallatie, aangepast aan de behoeften van de klant. Verder beschikt Climalife op de productiesite in Sint-Niklaas over een eigen labo, een engineeringafdeling en een opslagplaats voor recyclagestoffen. Het hele recuperatietraject van HCFK’s volgt Climalife trouwens op van a tot z: het legen van installaties, het aanreiken van de nodige certificaten, transport conform de gewestelijke milieuwetgeving, verwerking en opslag in Sint-Niklaas en levering van geregenereerd product. Die indrukwekkende metamorfose van het bedrijf is echter nog onvoldoende gekend bij klanten en gebruikers.

De toegevoegde waarde van de sectoraanpak van ING

2008-02-15T14:29:19+01:00

Ontwerptekst van september 2006, geschreven in opdracht van Publitec voor ING Onderneming (oktober/november 2006)

De toegevoegde waarde van de sectoraanpak

ING vindt het belangrijk dat uw relatiebeheerder zo goed mogelijk vertrouwd is met de sector waarin u actief bent. Een bankier die uw sector kent en er affiniteit mee heeft, ziet immers verder dan de cijfertjes…

Een sectorale aanpak maakt deel uit van de strategie van ING naar ondernemingen toe. Helemaal nieuw is die benadering niet, aangezien al langer een doelgerichte en gespecialiseerde aanpak bestaat naargelang het economische weefsel van de regio waarin een ING Business Centre actief is. Om de vruchten te plukken van een dergelijke benadering van de markt werd die strategie in de afgelopen jaren echter verder uitgebreid en structureel aangepakt. “Daarbij zoeken we naar een evenwicht tussen wat structureel haalbaar is voor de bank en de geografische ligging van de cliënt,” verklaart Filip Maes, National Sector Coordinator Agro & Food.

Niets dan voordelen voor de cliënt

“Door de portefeuilles van onze relatiebeheerders zoveel mogelijk te groeperen per sector, kunnen we onze ondernemingscliënten een belangrijke toegevoegde waarde bieden,” vervolgt Filip Maes. “Als ze vertrouwd zijn met de sector van de cliënt, kunnen ze zijn specifieke problemen adequater kaderen, zijn behoeften beter indekken en proactief optreden. Soms komen bedrijven in moeilijkheden omdat hun sector getroffen wordt door een crisis, denk maar aan de dioxinecrisis in de landbouw- en voedingssector of de hoge olieprijzen in de transportsector. Een bankier kan daar impulsief op reageren en bijvoorbeeld kredieten opzeggen. Maar als hij de sector kent, kan hij de risico’s veel beter inschatten en een dergelijke crisis juist aangrijpen om zijn cliënten te ondersteunen, bijvoorbeeld door hun krediettermijnen te verlengen of alternatieve financieringsvormen voor te stellen.”

“Het inschatten van een risico behoort tot de kerntaak van een bankier,” vult Luc Truyens, Directeur Belgische Ondernemingen en Institutionelen aan. “Hij kan dat op twee manieren doen: door de boeken te bestuderen, maar dat is in de achteruitspiegel kijken, of door een deskundig oordeel te vellen over het bedrijf en de kwaliteiten van het management. Daarvoor is echter een goed inzicht in de sector en een grondige marktkennis nodig. De waarde van een melkquotum bijvoorbeeld, vind je nu eenmaal niet in de balans...”

Gevolgde sectoren

Het verdiepen van die sectorkennis binnen de bank gebeurt op verschillende manieren. Momenteel worden drie sectoren centraal opgevolgd en gecoördineerd: agro & food, transport & logistiek en real estate. Andere sectoren worden regionaal opgevolgd, zoals industrie & handel, nieuwe technologie en trade finance, en zelfs zeer specifieke nichemarkten zoals de mode in Antwerpen. “Die regionale sectoraanpak wordt mogelijk van zodra er in een bepaalde sector een voldoende kritische massa is bereikt, zegt Filip Maes. “Daarnaast werken de sectorspecialisten fysisch samen binnen één Business Centre zodat ze voortdurend onderling informatie kunnen uitwisselen. We brengen ze ook regelmatig samen op nationale basis voor vormingsactiviteiten en informele discussies. Tot slot worden ze nationaal ondersteund via interne nota’s en informatie via het intranet van de bank. We proberen ook specifieke profielen aan te trekken die affiniteit hebben met de betrokken sectoren.”

Agro-food: ketenaanpak zorgt voor belangrijke toegevoegde waarde

De landbouw- en voedingsindustrie is na de metaalverwerkende nijverheid de belangrijkste economische sector in Vlaanderen. Alleen al de provincie West-Vlaanderen neemt meer dan een kwart van de totale West-Europese productie van diepvriesgroenten voor haar rekening. Ook de varkens- en veevoederindustrie en de aardappelverwerkende nijverheid van ons land situeren zich in belangrijke mate in de kustprovincie, die heel wat bedrijven met een dominante of zelfs marktleidende positie telt in agro & food.

In het hartje van de West-Vlaamse landbouw- en voedingsnijverheid bevindt zich het ING Business Centre Roeselare-Kortrijk, waar Ludo Denys het achtkoppige Agro-Team leidt. “Onze sectoraanpak stoelt op een viertal elementen,” verklaart Ludo Denys. “Ten eerste is er het belang van de agro-foodindustrie voor de Belgische economie. Daarnaast wordt deze sector gekenmerkt door een hoge graad van techniciteit zoals zeer specifieke productienormen en -termen, strikte milieuverplichtingen, volatiele grondstoffen- en verkoopprijzen enzovoort. Als bankier moet je daarmee vertrouwd zijn om die business te begrijpen. Dankzij onze sectorkennis kunnen we met kennis van zaken met onze cliënten praten, hun problemen juist inschatten om hen aangepaste oplossingen aan te bieden. Ten derde is het belangrijk dat je de taal van de cliënt spreekt. Als je de filosofie en de interactie tussen alle subsegmenten van de sector niet begrijpt, dan praat je naast elkaar.”

Een globale kijk op de sector

Maar ING onderscheidt zich vooral met de zogenaamde ‘ketenaanpak’. Ludo Denys: “De agro-foodindustrie vormt een natuurlijke keten waarin de producent (van vlees, zuivel, groenten…) centraal staat. Rond hem bevinden zich enerzijds de toeleveranciers (van landbouwmachines, plantgoed, meststoffen e.d.) en anderzijds de verwerkende industrie. Al die deelsegmenten zijn zeer sterk met elkaar verweven en als je die als bankier ‘in stukken hakt’, verlies je heel wat nuttige informatie. Erger nog, door onvoldoende inzicht te hebben in de volledige kolom of keten, kun je uit paniek verkeerde beslissingen nemen. Zo hebben we bij het uitbreken van de vogelpest vorig jaar de hele problematiek nauwkeurig in kaart gebracht en de bedrijven die in moeilijkheden geraakten, ondersteund vanuit de wetenschap dat de sector zich op termijn zou herstellen, wat inmiddels ook is gebeurd. Dit jaar worden we geconfronteerd met een slechte aardappeloogst. We praten nu al met de aardappeltelers, de handelaars en de verwerkende industrie over hoe we de problemen of kansen die daaruit voortvloeien het best zullen aanpakken.
De input van het ene bedrijf is immers de output van het andere en juist daarom benadert ING de sector in zijn geheel en respecteert de natuurlijke keten. Al onze relatiebeheerders zitten samen in het Business Centre en wisselen voortdurend onderling informatie uit. Daarnaast worden we nog ondersteund door een technische expert en een sectorcoördinator in de hoofdzetel.”

Vanden Avenne vindt klankbord in ING

Langs het kanaal Ooigem-Roeselare duiken twee indrukwekkende witte torens op van het mengvoederbedrijf Vanden Avenne. Het is de grootste veevoederfabriek van het land. Afgevaardigd Bestuurder Patrick Vanden Avenne, tevens voorzitter van de Belgische mengvoederfederatie BEFEMA, praat met ons honderduit over de specifieke uitdagingen van de agro-voedingsindustrie en zijn appreciatie voor de sectoraanpak van ING.

De geschiedenis van het bedrijf gaat terug tot 1889, toen overgrootvader Zeno Vanden Avenne op dezelfde site een handel begon in landbouwgrondstoffen. Vier generaties later heeft de familie Vanden Avenne activiteiten ontwikkeld die de hele agro-voedingsketen bestrijken. Samen met zijn broer Harold leidt Patrick Vanden Avenne het mengvoederbedrijf te Ooigem, de derde grootste van het land, de vleesverwerkende bedrijven Bens (varkens) en Calibra (kippen) en een diepvrieshuis te Buggenhout, samen goed voor een omzet van ongeveer 250 miljoen euro. Producent in diepvriesmaaltijden Crops en grondstoffenhandelaar Vanden Avenne Izegem worden geleid door andere takken van de familie, terwijl de familie ook sterk vertegenwoordigd is in het op- en overslagcentrum Eurosilo in de haven van Gent.

Strenge kwaliteitsnormen

“De wet van vraag en aanbod speelt heel sterk in onze sector,” legt Patrick Vanden Avenne uit. “Het is dan ook niet gemakkelijk om de sterke prijsschommelingen van grondstoffen en landbouwproducten te beheersen door de jaren heen. Dat geldt zeker voor de individuele landbouwer die zijn marktrisico contractueel zoveel mogelijk probeert in te dekken. Daarbij komt dat er gestreefd wordt naar rendement doorheen de ketting en naar een maximale kwaliteit en traceerbaarheid van de producten. De veevoedersector fungeert daarbij als een soort van trechter waarlangs de meeste grondstoffen passeren. We krijgen dan ook vlug de zwarte piet doorgespeeld als er iets fout loopt. Maar heel de voedselketen en in het bijzonder de veevoederindustrie is onderworpen aan de strengste kwaliteitscontrolesystemen. Daarvoor zijn zeer zware inspanningen geleverd, maar uiteindelijk zijn het de onberispelijke traceerbaarheid, de versheid en de kwaliteit van onze producten die op termijn onze voedselindustrie zullen overeind houden.”

Schaalvergroting werkt behoefte aan werkkapitaal in de hand

Schaalvergroting en toenemend professionalisme zijn volgens Patrick Vanden Avenne twee belangrijke tendensen die de sector kenmerken: “Het aantal landbouwers gaat voortdurend in dalende lijn en in de volgende jaren zal dat proces nog versnellen. We evolueren naar het tijdperk van een beperkt aantal agromanagers die een veel groter landbouwareaal beheren en voldoende vakkennis en specialisatie in huis hebben om hoofd te kunnen bieden aan de zware concurrentiestrijd. Maar er zijn zware investeringen nodig om die schaalvergroting te realiseren, zowel in vastliggend als in werkkapitaal. Het eerste wordt doorgaans gefinancierd met eigen middelen en via de bank, voor het tweede wordt in de praktijk vaak een beroep gedaan op de veevoederproducent als lender of last resort, in de vorm van leverancierskredieten. De veevoederfabrikanten moeten hun grondstoffen echter meestal contant of zelfs op voorhand betalen, want buitenlandse grondstoffen worden vaak aangekocht op basis van cash against documents. Ook daar is er bijgevolg een grote behoefte aan werkkapitaal. Bovendien zijn prijsschommelingen van 20 tot 30% op jaarbasis geen uitzondering. Dat maakt de complexiteit doorheen de keten nog groter. Vandaag liggen de varkensprijzen bijvoorbeeld 30% hoger dan een jaar geleden, wat implicaties heeft op de slachterijen, de verwerkingsbedrijven enzovoort.”

Doorheen de keten kijken

“Door die sterke prijsschommelingen heeft een landbouwbedrijf naast het bedrijfsrisico ook een marktrisico, dat hij maximaal probeert door te schuiven naar de volgende schakels in de ketting, met de veevoederproducent op kop,” vervolgt Patrick Vanden Avenne. “Het grote voordeel van de sectoraanpak van ING is dat ze een totaaloverzicht heeft op de hele ketting, weet waar er verloren en waar er gewonnen wordt, waar de risico’s liggen, wie de risico’s contractueel doorschuift naar wie. Op die manier kan ING de financiële behoeften heel goed inschatten en oplossingen op maat aanbieden. Ik moet zeggen dat ING daarin een unieke aanpak heeft, want de andere financiële instellingen benaderen de landbouwsector als een apart segment. Dat is volgens mij minder efficiënt, omdat tal van factoren een invloed uitoefenen doorheen de hele ketting. Ook belangrijk is dat we met ING van gedachten kunnen wisselen over de problematiek van de sector en op die manier een genuanceerde opinie en een waardevol klankbord krijgen. De centrale ligging van het Business Centre is een bijkomende troef, niet alleen vanwege de bereikbaarheid, maar vooral vanwege de toegang tot een massa informele informatie. We stellen tevens de aanwezigheid van ING op alle landbouw- en voedingsactiviteiten sterk op prijs. Tot slot is het een groot gemak om een gesprekspartner te hebben die de sector kent en aan wie je niet telkens opnieuw alles moet uitleggen.”

Financiële innovaties voor nieuwe uitdagingen

2008-02-14T17:56:38+01:00

Dit is een ontwerptekst, geschreven in opdracht van Headline Publishing Agency, voor het tijdschrift DL magazine van Delta Lloyd (niet de uiteindelijke versie - oktober 2007).

Financiële innovaties voor nieuwe uitdagingen

Nieuwe maatschappelijke, technologische en economische uitdagingen blijven natuurlijk ook de financiële wereld niet gespaard. In een voortdurende en snel veranderende markt luidt productinnovatie meer dan ooit de boodschap. In dit artikel bespreken we een viertal recente ontwikkelingen die ook in België het financiële landschap van morgen mee zullen kleuren: de tijdspaarverzekering, online marktplaatsen voor spaarders en leners, islamitisch bankieren en de omgekeerde hypotheek. Als de wetgever en de financiële toezichthouders het toelaten, wel te verstaan…

De tijdspaarverzekering: tijd omzetten in geld

Time is money. Precies op dat eenvoudige principe is de tijdspaarverzekering gebaseerd. Een tijdspaarverzekering laat werknemers toe om niet-opgenomen vakantiedagen of overuren om te zetten in geld dat gestort wordt op een speciale rekening die beheerd wordt door een verzekeraar. Ook een dertiende maand kan op de tijspaarverzekering gestort worden. Met het opgespaarde kapitaal kan de betrokkene er later bijvoorbeeld een loopbaanonderbreking mee financieren, of een tijdje parttime werken. Een tijdelijke vlucht uit een stresserende, veeleisende werkomgeving om terug op krachten te komen en nadien weer fris en monter de draad op te nemen. Het geld kan ook na de loopbaan goed van pas komen, als extra pensioen of voor de financiering van een dure hospitalisatie- of zorgverzekering. Allemaal mooi meegenomen in een samenleving die zich zorgen maakt over de toenemende kosten van de vergrijzing.

In onze buurlanden Nederland (de levensloopregeling) en Frankrijk (compte épargne-temps’) is het systeem al ingeburgerd. Assuralia zou het systeem ook in ons land graag zo snel mogelijk ingevoerd zien. De beroepsvereniging is van oordeel dat de invoering van de tijdspaarverzekering aansluit bij de overheidsdoelstelling om mensen langer aan het werk te houden. Door de maatregel zouden werknemers regelmatig ‘rustpauzes’ in hun carrière kunnen inbouwen en minder vlug geneigd zijn de arbeidsmarkt definitief te verlaten. Assuralia heeft daarom een concreet voorstel uitgewerkt, geïnspireerd door het Franse en Nederlandse model, en vraagt aan de nieuwe regering een kader uit te werken dat de rol van de verzekeringssector expliciet erkent.

Boober: lenen zonder bank

Boober.nl is een online marktplaats die kleine spaarders en leners samenbrengt via het internet. Omdat er geen bank bij te pas komt, kunnen consumenten aan scherpere tarieven geld lenen, terwijl de belegger een beter rendement krijgt. Websites die bemiddelen tussen particulieren die geld hebben en andere die geld zoeken, schieten internationaal als paddenstoelen uit de grond: Prosper.com in de Verenigde Staten, Zopa.com in Groot-Brittannië, eLolly.de in Duitsland en Boober.nl in Nederland. Die laatste heeft al geruime tijd plannen om ook in België een voet aan de grond te krijgen. Na wat problemen met de Nederlandse toezichthouder AFM (Autoriteit Financiële Markten), mag Boober sinds augustus officieel optreden als kredietbemiddelaar.

Hoe werkt Boober? Particulieren die willen lenen, worden eerst getoetst op hun kredietwaardigheid. Ze krijgen daarna een rating die varieert van AAA tot D. Let wel: voor een dergelijke kredietverificatie rekent Boober 19,95 euro aan. De aanvrager van een lening kan zowel het bedrag als de looptijd vrij kiezen. Die moeten wel aantrekkelijk genoeg zijn om investeerders over de brug te krijgen. De credit rating geeft aan met welke rente de aanvrager de meeste kans heeft een lening te krijgen. Het incassobureau Justitia staat garant voor leningen aangegaan door personen met een hoge rating. Net zoals het bedrag en de looptijd kun je ook de rente vrij kiezen. En Boober? Die rekent eenmalig 19,95 euro aan voor de creditrating en brengt vervolgens jaarlijks 0,5% kosten in rekening, met een minimum van 25 euro. Volgens OverGeld.nl is Boober daarom minder voordelig dan het lijkt.

Of Boober ook in België wordt toegelaten, valt af te wachten. Ook hier bestaat er (nog) geen wettelijk kader dat dergelijke activiteit regelt. De internetmarktplaats is wel besprekingen opgestart met de Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen, maar bij dit schrijven was nog geen uitsluitsel. In Nederland doelt Boober binnen drie jaar op één procent van de leenmarkt, goed voor 17 miljard euro.

Halal-leningen: lenen zonder rente

Rente en godsdienst hebben het nooit goed met elkaar kunnen vinden. Zowel het Jodendom, het christendom als de islam hebben banvloeken uitgesproken tegen rente. Maar in de loop der eeuwen hebben ze, op de islam na, hun verzet ertegen zienderogen gestaakt. De joden zagen in een uitspraak van het Oude Testament (“Gij zult van uw volksgenoot geen rente nemen”) een vrijgeleide om rente te vragen aan niet-joden. In Europa was Engeland het eerste land dat rente legaliseerde in 1545 nadat Hendrik VIII had gebroken met de paus. De katholieke kerk bleef zich tot in de negentiende eeuw tegen intrest verzetten. Mullahs zijn de enige godsdienstleiders die zich vandaag nog altijd uitspreken tegen rente. Door het grote aantal moslims in West-Europa, is islamitisch bankieren uitgegroeid tot een belangrijke trend in de financiële wereld.

Maar hoe kan een bank overleven zonder rente te vragen aan zijn klanten? De verklaring is eenvoudig. Tot in de zestiende eeuw was het voor katholieken ook verboden om rente aan te rekenen. Onze banken omzeilden dat bezwaar door te werken met een vast aflossingsbedrag. Een islamitische bank werkt op dezelfde manier. De klant neemt strikt gesproken geen lening op, maar gaat een zakelijke relatie aan met de bank, die deze laatste een ‘winst’ oplevert. En iemand die zijn centen belegt in een Islambank? Die strijkt evenmin een intrest op, maar deelt wel in de winst van de bank. Het verschil schijnt louter semantisch. Toch is er een onderscheid. Als je bij een westerse bank een hypothecaire lening afsluit tegen een vaste rente op een periode van twintig jaar, heb je aan het einde van de rit vaak het dubbele terugbetaald. Bij een islamitische bank spreek je een vaste premie af (waarover kan worden onderhandeld) zodat je precies weet waar je aan toe bent. Op twintig jaar zou de eindrekening een stuk lager uitvallen. Maar er is een dikke adder onder het gras: het fiscale gunstregime dat voor gewone leningen geldt, is niet van toepassing op renteloze halal-leningen.

Bilaa-Riba, de eerste bank in Nederland die financiële halal-producten aanbiedt, kent een enorm succes. In mei 2007 begon de in Leiden gevestigde bank met het aanbieden van halal-beleggingen, in september volgden persoonlijke leningen. Ook de Rabobank heeft in Utrecht en Boskoop een proefproject lopen waarbij klanten op hun rekening geen spaarrente krijgen. De intrest wordt dan overgemaakt aan een goed doel. Groot-Brittannië is een van de koplopers op het vlak van renteloos bankieren ten behoeve van moslims. Vreemd genoeg bestaan dergelijke instellingen niet in Marokko en Turkije. De islamitische wereld is immers verdeeld over dit thema. Veel moslimgeleerden zijn van oordeel dat de gewone bankrente niet onder het woekerrenteverbod valt. In Maleisië en Dubai is islamitisch bankieren wel gewoon.

De opeethypotheek: spijtig voor de erfgenamen?

Er komt alweer een in Noord-Amerika ingeburgerd financieel product de plas overwaaien. In Nederland heeft de omgekeerde hypotheek of opeethypotheek al een tijd wortel geschoten, in België is het waarschijnlijk alleen nog maar een kwestie van tijd. Minister Verwilghen werkte een wetswijziging uit om de nieuwe kredietformule ook bij ons mogelijk te maken, maar het dossier werd doorgeschoven naar de nieuwe regering.

Waarover gaat het? Eigenaars die hun klassieke hypotheek (bijna) hebben afbetaald, verkopen hun woning opnieuw aan de bank in ruil voor een eenmalige kapitaaluitkering of een maandelijks aanvullend inkomen. Door hun huis figuurlijk op te eten, kunnen ze hun levensstandaard opkrikken. Maar zal de jonge generatie nog bereid zijn op te draaien voor de pensioenen, als de oudere hun erfenis ‘opsouperen’? Volgens Marina De Moerloze, directeur communicatie bij Febelfin, kan ook op dat vlak innovatie een oplossing bieden: “Wij zijn voor een wetgevend kader van de omgekeerde hypotheek omdat dit tegemoetkomt aan een reële behoefte van bepaalde gepensioneerden die op die manier een extra inkomen kunnen genereren. Naargelang de modaliteiten kan een dergelijke formule ook in het voordeel van de erfgenamen spelen, als je de vergelijking maakt met het betalen van successierechten.”
De vindingrijkheid van de financiële sector, ook bij het zoeken van oplossingen voor maatschappelijke problemen, blijkt dus wel bijzonder groot.